Iğdırlı Gazeteci İdris Demirel Yazdı,
IĞDIRSPOR KİMİN TAKIMI?
Kulüp Başkanı Cantürk Alagöz’ün sözleri net:
“Bunca emeğin karşılığı bu olmamalıydı. Iğdır’ın takımı, Iğdır’da yalnız bırakıldı.”
Bu cümle duygusal olarak anlaşılabilir. Ama gerçeklik açısından eksik.
Çünkü ortada sorulması gereken asıl soru şu:
Iğdırspor gerçekten Iğdır’ın tamamının takımı haline getirilebildi mi?
Cumartesi Iğdırspor – Amedspor maçında tribünlerin büyük çoğunluğunun Amedspor’a destek vermesi bir “ihanet” meselesi değildir. Bu, sosyolojik bir gerçeğin sahaya yansımasıdır.
Iğdır’da yaşayan Kürt vatandaşlar; siyasi görüşü ne olursa olsun (AK Partili, CHP’li, MHP’li, DEM Partili fark etmeksizin) Amedspor’a karşı duygusal bir yakınlık hissediyor. Bu yeni bir durum değil, yıllardır bilinen bir gerçek.
Üstelik ortada bir başka gerçek daha var:
Iğdırspor’un ligde bir iddiası kalmamışken, Amedspor Süper Lig’e çıkma mücadelesi veriyordu.
İnsanlar da doğal olarak “biz gidemiyorsak, bari Amedspor çıksın” diyerek o yönde tavır aldı.
Bunu doğru okumak yerine, “yalnız bırakıldık” demek kolaycılıktır.
Asıl yapılması gereken şuydu:
Maç sonrası çıkıp,
“Biz başaramadık ama Amedspor başardı. Tebrik ediyoruz. Yeni sezonda Iğdırspor için daha güçlü döneceğiz.”
denilebilseydi…
İnanın, bugün konuştuğumuz tablo çok farklı olurdu.
Çünkü Iğdır halkı, özellikle de Kürt toplumu; yapılan iyi niyeti unutmaz. Duygusal bağ kurduğu yere sırtını dönmez. O gün gösterilecek bir olgunluk, yarın Iğdırspor etrafında gerçek bir kenetlenme yaratabilirdi.
Ama tam tersi oldu.
Siyasi refleksler, birleştirici olması gereken dili gölgeledi.
AK Parti İl Başkanı’nın sürece dahil olup yaptığı açıklamalar ise zaten kırılgan olan zemini tamamen dağıttı.
Oysa olması gereken çok basitti:
“Iğdır bizimdir, Amedspor da bu ülkenin takımıdır. İki takıma da başarılar.”
Bu kadar.
Ne kriz olurdu, ne ayrışma.
Bugün gelinen noktada ise “takımı bırakırım” söylemi konuşuluyor.
Bu da başka bir soruyu doğuruyor:
Bir şehir takımı, bir kişinin duygusuna bağlı olacak kadar kırılgan mı?
Iğdırspor bu şehrin ortak değeridir.
Bir siyasi partinin, bir grubun ya da bir ismin değil.
Eğer bugün tribünlerde bu kopuş yaşanıyorsa, bunun sebebini halkta değil, yönetim anlayışında aramak gerekir.
Çünkü bir şehir takımı ya birleştirir…
ya da ayrıştırır.
Ve görünen o ki, Iğdırspor henüz gerçekten birleştirici bir kimlik kazanamamış.
Şimdi yapılması gereken şey çok net:
Duygusal tepkiler vermek değil,
şapkayı önüne koyup “nerede hata yaptık?” diye sormaktır.
Aksi halde sorun büyür,
takım küçülür.
Rojname